{"id":22442,"date":"2024-12-17T14:49:35","date_gmt":"2024-12-17T13:49:35","guid":{"rendered":"https:\/\/caissa-eenhoorn.nl\/wordpress\/?p=22442"},"modified":"2024-12-17T18:02:45","modified_gmt":"2024-12-17T17:02:45","slug":"the-curse-of-knowledge","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/caissa-eenhoorn.nl\/wordpress\/?p=22442","title":{"rendered":"The Curse of Knowledge"},"content":{"rendered":"

\u201cThat\u2019s funny. That plane\u2019s dustin\u2019 crops where there ain\u2019t no crops.\u201d<\/p>\n

In Alfred Hitchcock\u2019s klassieker North by Northwest<\/em> (1959) komt de hoofdpersoon uit de film, Roger Thornhill (gespeeld door Cary Grant), terecht in een open veld, ver van de bewoonde wereld. Er is niets te zien: alleen een volkomen leeg en dor landschap op klaarlichte dag. Er k\u00e1n geen dreiging zijn. Alleen heel in de verte lijkt een sproeivliegtuigje te zien. Er rijden wat auto\u2019s langs, maar het is vals alarm. Er komt een man voorbij die de bus moet halen. Ze maken een praatje. Dan zegt de man: ,,Dat is gek, dat vliegtuigje sproeit de planten, maar er zijn geen planten.''<\/p>\n

<\/p>\n

Die achteloze, maar onheilspellende opmerking \u2013 typisch Hitchcock \u2013 vormt het geniale begin van een angstaanjagende en iconische scene, waarin Cary Grant achterna gezeten wordt door een klein vliegtuig.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

,,Dat is gek. Arne Moll heeft net een boek geschreven over het Middengambiet, maar hij denkt heel lang na en staat heel slecht.''<\/p>\n

Terwijl ik terugloop van de bar naar de speelzaal, hoor ik iemand bovenstaande woorden tegen iemand anders zeggen. En het zijn ware woorden. In mijn debuut met deze opening na het publiceren van The Center Game<\/em> gaat alles fout wat fout kan gaan. En toch is er aanvankelijk geen vuiltje aan de lucht. Een overbekende stelling, urenlang bestudeerd. Ik weet er alles van. Er is geen dreiging. Alleen daar, heel in de verte, is iets vreemds te zien. Wat dat was? Daarover straks meer.<\/p>\n

Naar het Noord-Noordwesten toogden de spelers van Caissa-Eenhoorn 1 afgelopen zaterdag: naar Alkmaar, om precies te zijn. Er moest gewonnen worden in ronde 5: de Noord-Hollandse derby tegen De Waagtoren. Met sterke spelers als GM Reinderman en IM De Rover in de gelederen draait de ploeg een verrassend slechte competitie en daar moest natuurlijk van geprofiteerd worden. Bovendien speelt voormalig Eenhoorn-speelster Arlette van Weersel sinds dit seizoen voor de Alkmaarse club; een extra incentive om er eens lekker voor te gaan zitten.<\/p>\n

De \u2018tactische\u2019 opstelling die het Alkmaarse team iedere ronde uit de hoge hoed tovert, was dit keer wel heel tactisch, met bovengenoemde titelhouders aan de lage borden 7 en 9. Dat had zelfs onze doorgewinterde captain Tom Balla niet kunnen voorzien! Maar het pakte allemaal goed uit. Voor verreweg de meeste spelers.<\/p>\n

Het is gebruikelijk om een wedstrijdverslag min of meer chronologisch te vertellen, of van de saaiste naar de spannendste partij. Maar ik wil het, indachtig de eigenzinnigheid van de beste filmregisseurs, dit keer eens anders doen. We beginnen daarom met de vier beste partijen van de dag: de vier Amerikaanse presidenten die vereeuwigd zijn op Mount Rushmore.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

De Abraham Lincoln-prijs \u2013 er kan er maar \u00e9\u00e9n de beste zijn, daar was iedereen het wel over eens \u2013 gaat naar Henk-Jan Visser (bord 3). De man is de laatste tijd in bloedvorm. In een zalige partij zette hij met wit vanaf de opening zijn tegenstander, Frank van Tellingen, onder druk op de zwarte velden. Met natuurlijke zetten ontwikkelde Henk-Jan zijn stukken en Van Tellingen kon slechts in de touwen gaan hangen. Maar zelfs dat lukte niet. Van Tellingen gaf op in een stelling die qua materiaal nog gelijk stond, maar waarin overduidelijk was wat het eindresultaat zou zijn.<\/p>\n

Na zet 14 heeft wit heeft een aangename plus: schijnende lopers en een licht verzwakte zwarte koningsstelling. Bovendien is zwart nog onderontwikkeld.<\/p>\n\n\n

<\/p>\n\n

\n