(een verslag van Arne Moll)
Ons aller Co Buysman schrijft op deze plek altijd doorwrochte teamverslagen, vol haarscherpe foto’s en historische beschouwingen, maar afgelopen zaterdag was hij er niet bij, dus moet u het met mij doen. 

Toen ik eind jaren ’80 begon met schaken bij de Amsterdamse club MEMO, schreef daar Wim Nijenhuis, toenmalig captain van het Eerste tiental, prachtige competitieverslagen in het clubblad. Geen foto’s nog in die tijd, maar wel fraaie bespiegelingen over schaken, het leven en de spelers; artikelen waar ik veel van geleerd heb. Hoewel ik nog jong was, herinner ik me één titel van zo’n wedstrijdverslag nog levendig: The Good, The Bad, Ballon. Dat ging (o.a.) over de partij van toenmalig MEMO-speler Gunther Ballon, een sterke schaker die ooit nog tegen de legendarische Michail Tal gespeeld heeft. 

De titel van mijn verslag is een ode aan al die mooie artikelen van Nijenhuis. 

The Good

Zoals al vaak in het Noord-Hollands Dagblad en door spelers van beide teams opgemerkt, is elke wedstrijd tussen Purmerend en Caissa-Eenhoorn ietwat beladen. Ik zal hier zelf verder weinig woorden aan vuilmaken: u heeft hierboven al gelezen dat ik uit Amsterdam kom, en daar malen ze niet om provinciale subtiliteiten. Niettemin was een overwinning ons zeer welkom, vooral na de wat ongelukkige nederlaag tegen Amsterdam Berserkers in de eerste ronde. 

Laten we daarom positief beginnen. Gilbert Vrancken - hij viel aan bord 9 in voor Bas de Boer - speelde een prima partij tegen Dennis Rosegg. Ook Nick Manshanden (bord 8) speelde goed en won met zwart ogenschijnlijk eenvoudig van FM Aleksej Litwak. Knap was ook de solide remise van Henk-Jan Visser (4) tegen de sterke GM Andrey Orlov. Een moment van onoplettendheid tegen het einde bleef gelukkig onbestraft en het eindresultaat was loon naar werken voor onze man, die indruk blijft maken met verzorgd en gepointeerd positiespel. 

Daan Zult (3) was de derde Caissa-Eenhoorn speler die zijn partij won, hoewel daar iets meer geluk bij kwam kijken: zijn tegenstander Lucas van Mil bood in betere stelling sympathiek remise aan met een blunder, waarna Daan zijn eindspelvoordeel geduldig verzilverde. Ook Abel Romkes (10) was ietwat fortuinlijk: zijn tegenstander Warner de Weerd liet slordig een correcte driekeerdezelfdestelling claim toe, misschien even vergetend dat het daarbij draait om de resulterende stelling, niet om de zet zelf. Tenslotte in dit hoofdstukje, maakte David Verweij, de nieuwste aanwinst van het Eerste, een solide remise tegen Romayn Brandsma. 

The Bad 

Kopman Misha Dorokhin (1) was zaterdag simpelweg een maatje te klein voor IM Hing Ting Lai, die overigens een puike partij speelde. Ikzelf (2) kwam weliswaar gewonnen uit de opening tegen FM Michael Coenen, maar verzuimde het af te maken, bang voor spoken en veel te tevreden met een halfje tegen een hoger gerate tegenstander. Lui en slap spel, daar komen we niet ver mee in deze klasse. Een klein drama voltrok zich bij Martijn Monteban (5). Hij won met wit een pion van IM Pieter Hopman, die daar niet genoeg compensatie voor kreeg. “Monty” masseerde zijn stelling heerlijk naar een gewonnen eindspel, en iedereen dacht al aan het Pointy, maar het matnet rondom de zwarte koning werd nét niet op tijd dichtgeknoopt. Daarna zakte het niveau tot onder NAP. Martijn liet de vijandelijke koning opeens hyperactief worden, terwijl zijn eigen koning op de eerste rij afgesneden was. Dat was te veel van het goede, en in tijdnood zag de inmiddels al twee keer van bijnaam veranderde Bonty een vol punt in rook opgaan. 

Mason

Mason Brouwer is ons jongste teamlid, en misschien ook het meest getalenteerde. Wie hem ziet snelschaken, beseft meteen dat hij veel aanleg heeft. Hij rekent snel, speelt diverse openingen en heeft een gezonde dosis zelfkritiek: alle basisvoorwaarden om in de nabije toekomst, als de rest oud is en der dagen zat, een drager van het team te worden, zoals Gunther Ballon dat destijds was voor MEMO. In de eerste ronde hield Mason IM Ilias van der Lende soepel op remise, nu speelde hij aan bord 6 tegen Colin Stolwijk. Mason kwam prima uit de opening, maar zag het zelf misschien te somber in. Zelfkritiek is goed, maar soms is zelfvertrouwen beter. De partij ging in het middenspel up en down, en na allerlei verwikkelingen bereikte Mason een totaal gewonnen eindspel: drie pionnen voor, wat wil een mens nog meer? Wat toen gebeurde tart elke beschrijving. Lange tijd bleef de stelling volkomen uit, maar Mason verzuimde de beslissende klap uit te delen. Langzaam maar zeker wandelde Mason een spooklandschap in. Bij MEMO noemde men dat destijds “de kamer van de halfdromen” , waar de krokodillen trompet spelen. In dit hallucinante landschap bestaat geen objectiviteit, geen rationaliteit - alleen subjectieve ervaringen, onsamenhangende gedachten, losgezongen van de werkelijkheid. Hier brak ons ook op dat teamcaptain Tom Balla, die Mason misschien nog vermanend had kunnen toespreken, al vertrokken was wegens verplichtingen elders. 

En daar was opeens de blunder. Met een simpel paardvorkje verloor Mason een kwaliteit en daarmee jammerlijk de partij. J.H. Donner schreef ooit een artikel getiteld “Ik beveel Jan Hendrik Timman de strenge tucht aan.” Timman is er tweede van de wereld mee worden. 

De wedstrijd eindigde zo in 5-5. Rest mij te zeggen dat ik vanavond spaghetti eet. 

Arne Moll