Gisteravond was de eerste wedstrijd van onze vlaggenschip in de NHSB. Wel interessant, want het was namelijk al de 2e ronde. De wedstrijd tegen Bloemendaal moet nog gespeeld worden. Zij hadden namelijk geen spelers beschikbaar op de door de competitieleider vastgestelde datum. Waren er nog meer gekke dingen om te benoemen? We kwamen met 9 Eenhoorns naar de Sociëteit in Haarlem en ze speelden allemaal! Ardjan Langedijk speelt namelijk de NHSB-competitie voor HWP. Laten we dan ook meteen maar beginnen met zijn partij.
Op het eerste bord trof hij Martijn Monteban. Martijn begon weer eens aan een langzame loopgravenoorlog, waarbij er na de snelle dameruil 100 jaar lang stukken werden verbeterd en Ardjan langzaam maar zeker gek werd, ook al was er eigenlijk niks aan de hand met zijn stelling. Ardjan ging uit wanhoop maar actief proberen te spelen, wat achteraf onhandig bleek. Martijn wist hier handig gebruik van te maken en een plezierig toreneindspel om te zetten naar een punt, ergens tegen twaalven.
Op bord 2 mocht ik plaatsnemen en tegenover mij kwam Tim Mazajchik te zitten, waar ik inmiddels 0-2 tegen sta in bondswedstrijden. Frans, Caro-Kann, alles is al eens op het bord geweest, dus gingen we nu maar voor een Siciliaan. Na 7 zetten stond ik uiteraard verloren, maar Tim spaarde mij de blamage. Wel sloeg hij mijn remiseaanbod af, dus mocht ik nog even bewijzen dat ik nog wel soort van weet hoe de stukken bewegen. Na even de denktank in te zijn gedoken, kon ik daarna smooth sailen naar een halfje.
Op bord 3 zat mijn eeuwige teamgenoot tegenover mijn ex-teamgenoot Jurriaan Boeren. Met Jurriaan heb ik 3 jaar geleden JCC gewonnen, waarbij ik een bordje onder hem plaats mocht nemen. Abel is niet zo bang voor prijzenkasten en ging gewoon keihard theorie beuken. De zwartspeler was hier niet goed van op de hoogte, maar vond wel alles knap achter het bord na veel tijdverbruik. Alles leek goed voor onze man, maar onze siliconen vriend zegt keihard dat zwart een puike pot speelt en dat er niks aan de hand was.
Tot dusver nog alles oké en op bord 4 weer een spannende matchup: Mark tegen Roel Donker. Mark ging weer lekker systeemschaken, waarbij hij niet verder dan 1 ply diep hoefde te rekenen. Dit was allemaal in het voordeel van onze pensionado en hij begon dan ook heerlijk zijn tegenstander eruit te manoeuvreren. Helaas bleek het niet genoeg voor een punt en werd ook daar maar de vrede getekend. Weer een sterke van HWP geneutraliseerd. Mijn plan leek keurig te werken, zeker als ik de hele avond naar ons 5e bord zat te kijken.
Op bord 5 legde Peter van den Brink de teamleider van HWP op de pijnbank. Na uit de opening al een pion voor te staan, kwam daarna een hele, hele lange fase waarin stukken verbeterd werden en er eigenlijk niks leek te gebeuren, behalve dat zwart zichzelf verder en verder wegstopte in een hoekje. Er zullen vast meer winsten in hebben gezeten, maar een toreneindspel was Peters keuze en dat werd dan ook soepel omgezet naar een punt.
3,5-1,5 met nog 3 borden te gaan. Dit zou toch te doen moeten zijn. Helaas ging het aan alle kanten mis op de lagere borden. Martijn en Roy werden compleet overdonderd uit de opening, verloren een pion en hun tegenstanders hielden alle trucjes tegen. Tja, risico van het vak als je rommelaars meeneemt. Soms zijn het prachtige punten en soms heb je dit soort avonden.
Bij Robbert daarentegen was misschien wel de grootste teleurstelling van de avond. Na een prima opening te hebben gespeeld en de standaard plus te hebben bereikt, leek Robbert het onnodig moeilijk te hebben. Elke zet kwam na steeds meer en meer nadenken en het zelfvertrouwen van zijn tegenstander hielp ook niet mee. Toen er ook nog plotseling allemaal stukken in het doosje gingen, was het echt klaar.
0-3 op bord 6-7-8. Soms zit het mee en soms zit het tegen. De felicitaties aan onze tegenstanders, maar we hopen volgende keer wel weer op het achterafzaaltje. Naast de interne competitie zitten, waarbij iedereen doof is en naar elkaar schreeuwt, de bar, analyseruimte en de biljartclub in dezelfde zaal hebben, is niet bepaald bevorderlijk voor de concentratie. Al helemaal niet als het barpersoneel met koffiekopjes aan het gooien is en de omroeper ondertussen melding maakt van foutgeparkeerde auto's. De leren stoelen daarentegen waren wel de beste die ik ooit heb meegemaakt!
De volgende ronde staat ’t Saense Paard thuis op de agenda. Dan maar weer punten pakken!