Met Tata Steel achter de rug is er nu een periode van veel bondswedstrijden aangebroken: 3 februari KNSB-beker, 6 februari NHSB-beker zilver en NHSB 3, 7 februari KNSB-competitie, 10 februari NHSB-beker goud en NHSB 2, en op 13 februari NHSB N1 en NHSB-beker brons. Genoeg te schaken dus! Fijn om te weten dat er, met de kop eraf, meteen een goede uitslag is behaald.

Afgelopen dinsdag won ons KNSB-bekerteam van Zukertort Amstelveen, een wedstrijd waarin wij op papier de underdogs waren. Met een late afmelding van Arne Moll begonnen we onstuimig aan de avond. Gelukkig is Abel er altijd op dinsdag en kon hij invallen.

Laten we meteen bij onze supersub blijven. Op bord 4 kreeg hij Sander Los tegenover zich. Je denkt misschien: laatste bord, dat zal wel meevallen. Maar niets was minder waar: Sander heeft 2280 en won in de eerste ronde van de KNSB-competitie van onze eigen Peter Doggers. Na een trage opening, waarin Abel met zwart vrij gemakkelijk gelijk kwam te staan, begon hij zijn tegenstander langzaam weg te manoeuvreren. Wit offerde met b4 een pion om niet volledig zonder tegenspel te komen zitten, maar uiteindelijk bleek die pion – inmiddels een zwarte pion – niet meer te houden. Altijd fijn om dit soort invallers te hebben!

Op bord 3 had ik zeker geen mindere tegenstander. Stan van Gisbergen, die momenteel voor een IM-norm speelt in de eerste klasse met 4 uit 5, nam plaats tegenover mij. De voormalig meesterklassespeler pakte in de eerste ronde onze eigen FIDE-meester Martijn Monteban. Helaas voor hem had hij nog nooit van een andere clubgenoot gehoord: Arne Moll. Arne heeft vorig jaar een mooi boek geschreven over het Middengambiet, en dan moet je dat natuurlijk ook spelen om de auteur, die ziekjes in bed lag, een hart onder de riem te steken. De opening was een succes en daarna hoefde ik in de technische fase alleen nog het punt binnen te halen. Door eerst materiaal te winnen (paard, loper en pion tegen toren) kon ik daarna een paardeindspel met een pion meer bereiken. Geen makkie, maar als de zwartspeler door zijn tijd gaat, telt uiteindelijk maar één ding: het punt.

Bord 2 leek op papier onze beste kans. Met Bas de Boer achter de zwarte stukken was dit het enige bord waarop wij een hogere rating hadden. Hoeveel punten? Maar liefst 28! Onze import-Eenhoorn was de zware (!) favoriet. Helaas dacht zijn tegenstander daar anders over. Met wit nam hij meteen het initiatief en zette hij Bas vanaf het begin onder druk. Bas miste een paar kansjes om terug in de wedstrijd te komen en daarna gaf wit weinig meer weg. Zo werd het 2–1, met nog een vaag bord 1.

Vooraf hadden we eigenlijk ingezet op snelschaken, omdat we daar onze kansen beter inschatten dan in klassiek. Het leek er ook lange tijd op dat het die kant op zou gaan, totdat Visser opeens zijn rug rechtte en de ene krachtzet na de andere op het bord gooide. In het officieuze Badhoevedorps kampioenschap op bord 1 tegen buurman Sybolt Strating weigerde hij te verliezen. Stond hij objectief verloren? Daar ga ik geen antwoord op geven. Het enige dat telde, was de 1–0 die Henk-Jan op het scorebord zette.

Een 3–1 overwinning tegen een voormalige meesterklasser smaakt toch wel lekker, zeker na de krappe sokken overwinning aan het begin van het seizoen. Ik wens de andere teams veel succes en: YO EENHOORN!