De Waagtoren, oorspronkelijk een gebouw waar goederen werden gewogen om er een prijs aan te hangen en belastingen te bepalen. Nu het seizoen zijn einde nadert, waren het onze zondes die in de Waagtoren werden gewogen. Met nog twee wedstrijden te gaan staan we laatste en hebben we een mirakel nodig om ons te handhaven.

De Waagtoren is een langdurige rivaal van ons en in de afgelopen twee seizoenen waren de nummers 1 en 2 in de topklasse dan ook Caissa-Eenhoorn en de Waagtoren. Om de dag des oordeels te doorstaan, waren alle Eenhoorns dan ook op hun beste gedrag. Dubieuze openingen werden thuisgelaten, geen opzichtig mat-in-één-trucs of andere ongein. Overal werd gewoon een keurige partij gespeeld.

De kopmannen van beide ploegen berustten dan ook vrij snel in remise. Daan Zult had een vervelende druk uit de opening maar de Ruiter van Waagtoren wist prima het prima te verdedigen. Remise was een terecht resultaat. Op bord 2, waar vooraf werd gezegd dat we van Martijn de Wit kanonnenvoer hadden gemaakt, speelde hij een prima partij tegen Frank Agter. Af en toe een positionele misstap, maar niet genoeg om de weegschaal te laten doorslaan.

Op bord 3 speelde Bas een keurige opening en probeerde daarna gebruik te maken van een aparte opstelling van zijn tegenstander. Nadat hij zich verrekende in een goede tot gewonnen stelling, was het toch even de handrem aantrekken en een half punt meenemen naar het CE-kamp.

Op bord 4 moest ik als teamleider zelf het goede voorbeeld geven. Ik zou graag zeggen dat ik een briljante partij speelde, maar het was eigenlijk vrij slap. Gelukkig beoordeelde mijn tegenstander de dameruil verkeerd en kon ik alsnog het punt binnenhalen.

Op bord 5 was Abel met wit bezig zijn tegenstander in slaap te wiegen. Op het eerste gezicht leek er niets aan de hand, maar wie Abel kent weet dat er een venijnig plan onder schuilt. Vijf zetten later stond hij dan ook een kwaliteit voor en had hij goede winstkansen. Helaas hebben wij als team blijkbaar nog schulden openstaan bij godin Caissa, en dat moest Abel ook voelen. Een trucje gemist en het werd meteen remise.

Op bord 6 zat onze brave Martijn Monteban. Die had geen schulden openstaan bij Caissa en kreeg vanuit de opening een pion in de schoot geworpen, waarna hij vrij kalm won.

Roy daarentegen kreeg een statische stelling op het bord en vroeg mij of hij remise mocht aanbieden. Elk bordpunt kan tellen in de degradatiestrijd, dus hij moest doorspelen. De bokshandschoenen werden aangetrokken en het vredige avondje tot dan toe werd verstoord. Pionnen werden hier en daar geofferd, de koningsstelling ging open en chaos volgde. Caissa, die aan de achterkant van zijn notatieboekje leek mee te kijken, lachte hem toe en het punt kwam naar ons toe.

Op bord 8 werd de enige echte zonde van de avond begaan. We hadden oud-Waagtorenspeler Arlette meegenomen. Na een teamoverleg over Thais eten en pizza bij haar thuis waren we goed voorbereid, wat ook te zien was op de eerste zeven borden. Arlette, spelend tegen haar oude clubgenoot, ging er eens goed voor zitten maar kwam al snel in tijdnood. Hoe vaak je ook in tijdnood komt, wennen doet het nooit, en helaas werd een gewonnen stelling niet omgezet in een punt.

Laten we hopen dat Caissa ons in de laatste ronde ook genadig zal zijn, wanneer we thuis spelen tegen concurrent Zandvoort.

Met Tata Steel achter de rug is er nu een periode van veel bondswedstrijden aangebroken: 3 februari KNSB-beker, 6 februari NHSB-beker zilver en NHSB 3, 7 februari KNSB-competitie, 10 februari NHSB-beker goud en NHSB 2, en op 13 februari NHSB N1 en NHSB-beker brons. Genoeg te schaken dus! Fijn om te weten dat er, met de kop eraf, meteen een goede uitslag is behaald.

Afgelopen dinsdag won ons KNSB-bekerteam van Zukertort Amstelveen, een wedstrijd waarin wij op papier de underdogs waren. Met een late afmelding van Arne Moll begonnen we onstuimig aan de avond. Gelukkig is Abel er altijd op dinsdag en kon hij invallen.

Laten we meteen bij onze supersub blijven. Op bord 4 kreeg hij Sander Los tegenover zich. Je denkt misschien: laatste bord, dat zal wel meevallen. Maar niets was minder waar: Sander heeft 2280 en won in de eerste ronde van de KNSB-competitie van onze eigen Peter Doggers. Na een trage opening, waarin Abel met zwart vrij gemakkelijk gelijk kwam te staan, begon hij zijn tegenstander langzaam weg te manoeuvreren. Wit offerde met b4 een pion om niet volledig zonder tegenspel te komen zitten, maar uiteindelijk bleek die pion – inmiddels een zwarte pion – niet meer te houden. Altijd fijn om dit soort invallers te hebben!

Op bord 3 had ik zeker geen mindere tegenstander. Stan van Gisbergen, die momenteel voor een IM-norm speelt in de eerste klasse met 4 uit 5, nam plaats tegenover mij. De voormalig meesterklassespeler pakte in de eerste ronde onze eigen FIDE-meester Martijn Monteban. Helaas voor hem had hij nog nooit van een andere clubgenoot gehoord: Arne Moll. Arne heeft vorig jaar een mooi boek geschreven over het Middengambiet, en dan moet je dat natuurlijk ook spelen om de auteur, die ziekjes in bed lag, een hart onder de riem te steken. De opening was een succes en daarna hoefde ik in de technische fase alleen nog het punt binnen te halen. Door eerst materiaal te winnen (paard, loper en pion tegen toren) kon ik daarna een paardeindspel met een pion meer bereiken. Geen makkie, maar als de zwartspeler door zijn tijd gaat, telt uiteindelijk maar één ding: het punt.

Bord 2 leek op papier onze beste kans. Met Bas de Boer achter de zwarte stukken was dit het enige bord waarop wij een hogere rating hadden. Hoeveel punten? Maar liefst 28! Onze import-Eenhoorn was de zware (!) favoriet. Helaas dacht zijn tegenstander daar anders over. Met wit nam hij meteen het initiatief en zette hij Bas vanaf het begin onder druk. Bas miste een paar kansjes om terug in de wedstrijd te komen en daarna gaf wit weinig meer weg. Zo werd het 2–1, met nog een vaag bord 1.

Vooraf hadden we eigenlijk ingezet op snelschaken, omdat we daar onze kansen beter inschatten dan in klassiek. Het leek er ook lange tijd op dat het die kant op zou gaan, totdat Visser opeens zijn rug rechtte en de ene krachtzet na de andere op het bord gooide. In het officieuze Badhoevedorps kampioenschap op bord 1 tegen buurman Sybolt Strating weigerde hij te verliezen. Stond hij objectief verloren? Daar ga ik geen antwoord op geven. Het enige dat telde, was de 1–0 die Henk-Jan op het scorebord zette.

Een 3–1 overwinning tegen een voormalige meesterklasser smaakt toch wel lekker, zeker na de krappe sokken overwinning aan het begin van het seizoen. Ik wens de andere teams veel succes en: YO EENHOORN!

Iedereen kent het Bijbelverhaal van David en Goliath, waarin een arme herdersjongen met niets meer dan een slinger en zijn geloof in God een reusachtige vijand verslaat. Afgelopen donderdag trokken wij echter naar Heerhugowaard als Goliath. Met mijn beste spelers opgetrommeld gingen we de match in met een gemiddeld ratingverschil van bijna 200 punten.

Met de nummer 2 van Aruba, Peter van den Brink, onze oud-clubkampioen die we na een aantal jaar trainingskamp in België weer hadden teruggekregen en beter speelt dan ooit, Abel Romkes, de nummer 7 van de interne competitie van afgelopen jaar, Martijn de Wit, en het zogenaamde jeugdtalent – mijzelf – gingen we vol goede moed richting Café De Swan.

Over de speellocatie viel niets aan te merken: een sfeervol zaaltje achter in het café, goed afgesloten zodat het geluid van de darters in het voorcafé niet te horen was. Vooraf was ik door Martijn wel gewaarschuwd dat het geluidsniveau in de zaal vergelijkbaar was met dat van De Uil. Gelukkig had ik mijn oordoppen meegenomen en was het prima te doen.

Laten we eventjes een ronde langs de borden doen. We zijn een uurtje bezig en ik kijk naast me. Abels tegenstander had zich tot de tanden bewapend met een zijvariantje in de Ragozin. Abel ging al vroeg in de denktank maar kwam er allesbehalve lekker uit. Nou oké kan gebeuren, bord 3 dan maar even kijken. Zag er goed uit bij Peter, maar begon het daarna onhandig aan te pakken. Bord 4 dan maar? Martijn stond straal verloren. Jezus begint lekker want ik had zelf namelijk ook niets maar dan ook helemaal niets bereikt uit de opening. Uurtje later en de situatie was nog erger geworden. Op de eerste 3 borden werden we langzaam overspeeld en bij Martijn was het de vraag hoelang hij het eindspel nog kon doorspelen maar wat gebeurde er nu? Abels tegenstander bood opeens remise aan. Abel ging hier eens even hard over nadenken, want stel Martijn en Peter verloren, zou hij moeten gaan pushen voor winst. Een halfuur later blundert Martijns tegenstander opeens een stuk en geeft direct op. Abel springt hierop meteen over tabel om het remise aanbod van zijn tegenstander te accepteren. Ik had op dat moment de meeste problemen opgelost en kon licht optimistisch gaan denken over mogelijke winstkansjes. Peter daarentegen had het nog wel zwaar. Mijn tegenstander bood ook remise aan maar ik had toch nog het gevoel dat het halfje bij Peter nog niet was veiliggesteld. Paar zetten later en bij mij viel er ook niks meer te halen en op bord 3 was Peters tegenstander dusdanig in tijdnood dat een goed getimed remiseaanbod ook werd aangenomen.

Soepele 2.5-1.5 zeggen we dan. Met maximale inzet hebben we toch daadwerkelijk het minimale weten te bereiken. Gelukkig kunnen we na de kerst nog doorbekeren. Ik wil toch nog wel even lof toekennen aan onze tegenstanders. Ondanks de rating waren ze allesbehalve bang en hebben zij fantastisch gespeeld. Helaas stond het geluk niet aan hun zijde met de 0 op bord 4 en de remises op de eerste 3 borden waar waarschijnlijk ook wel meer te halen viel. Voor de volgende ronde moet nog geloot worden maar daar zullen we toch echt van betere huizen moeten komen als we verder willen komen in de beker.

Fijne dagen en gelukkig schaakjaar als ik jullie niet meer spreek!

Op een koude winternacht was er veel rumoer in de Kreek. Er werden veel kadootjes rondgestrooid en de kinderen lachten. Was het pakjesavond vraagt u? Nee de mooiste derby van West-Friesland stond weer eens op de agenda. Geen SEW-VZV of Always Forward-Blokkers maar Caïssa Eenhoorn-Aartswoud!