Aan een goed bondsseizoen heeft Abel Romkes een succesvolle interne toegevoegd. In een zinderende meimaand en tweestrijd met David Verweij kroont hij zich voor de tweede keer tot clubkampioen van Caïssa-Eenhoorn. Was in 2023 de voorsprong op nummer 2 Nick Manshanden driehonderd punten, ditmaal bedraagt de marge slechts 42.

Met overwinningen op Boris de Best en Bert Spil neemt Abel na de tweede dinsdagavond voor de eerste maal de koppositie in. Hij verslaat David Verweij een week later, maar moet na de vierde ronde ondanks een zege in de bekerpartij tegen Jan Kuin de eerste plaats overdoen aan Peter Poncin. Abel verdient daar veel minder punten mee dan Peter die na een half uur al klaar is in zijn cupduel tegen Martijn de Wit. Als de nieuwe ranglijstaanvoerder op 7 oktober op remise blijft steken tegen Abel, staat de oud-kampioen weer bovenaan.

Door de triomf op titelverdediger Roy Kerkhoven in de achtste ronde loopt zijn voorsprong op. Het grootste verschil wordt op 17 maart genoteerd: 371 punten. David verliest die avond van Nick Manshanden. Het lijkt een groot gat, maar dat is het niet. Op 7 april maakt David in de bekerfinale een einde aan de ongeslagen status van Abel en dan is de marge 213 punten kleiner geworden. Twee weken later snoept Roy, nu met wit, een halfje af van de koploper; een partij naar later blijkt van de gaande tegen de komende kampioen. Als ook Sjoerd Kelder hem op remise houdt, is de spanning naar het kookpunt gestegen: David 2249, Abel 2222. Jazeker, David voor de eerste keer op de eerste plaats. Hij wint heel vaak (liefst achttien keer), alleen in de slotfase niet. Koen van Lankveld verrast de kopman van Caïssa-Eenhoorn 2 met remise en hij moet de leiding afstaan aan Abel.

De dertigste ronde wordt uniek, omdat de top drie verliest. Abel van Daan Zult, David van Roy Kerkhoven, Nick Manshanden van Mason Brouwer. De ranglijstaanvoerder moet zestig punten inleveren, David zeventien en met een voorsprong van twintig punten voor Abel begint de slotronde. Robbert van Dijkhuizen en Lex Griffioen dragen veel bij aan het vergroten van de spanning. Ze dwingen respectievelijk Abel en David tot het uiterste. Hoewel de afloop tot in de late uurtjes onzeker is, winnen beide kanshebbers en dan is het een dag wachten op de herberekening. David gaat er iets op achteruit, Abel pakt er tien punten extra mee en met de respectievelijke scores van 2368,2 en 2410,5 wordt de oud-kampioen de kersverse kampioen. In de laatste vier competities is hij steeds bij de beste drie geëindigd.

Met 72 deelnemers – van wie een aantal weinig partijen heeft gespeeld – telt de eindstand één naam minder dan een jaar geleden. David Verweij behaalt met de tweede plaats zijn beste eindklassering ooit en verbetert tevens zijn persoonlijk record partijzeges en punten. Na de twee coronaseizoenen is de zesde stek zijn ‘slechtste’ prestatie en de op een na hoogste tree van het denkbeeldige erepodium mag daarom geen verrassende positie zijn. Hij heeft overigens wel de bekerfinale gewonnen, van Abel.

Nick Manshanden staat voor de vijfde keer in de top drie, nadat hij liefst viermaal vice-kampioen is geweest. Zijn TPR van 2265 is de hoogste sinds zijn debuut in het najaar van 2013. Titelverdediger Roy Kerkhoven bevestigt met zijn vierde plaats de status van ‘vaste waarde in de top’. Hij heeft net wat te weinig partijen gespeeld – geldt eveneens voor Nick – om dichter bij Abel en David te zitten.

Na twee zevende plaatsen op rij verbetert Martijn de Wit zich met twee posities en boekt vanaf 2018 nog steeds progressie. Benieuwd of hij die komend seizoen kan vasthouden. Sjoerd Kelder had de laatste drie competities een mooie rijtje gemaakt: zevende, vijfde, derde. Het logische vervolg blijft uit, maar de zesde plaats geeft aan dat ook hij niet uit de top weg te denken is. Voor de zevende keer zit Sjoerd in de top zeven.

Ondanks een aantal verrassende nederlagen heeft Bert Spil toch weer de top tien gehaald: zevende. Daar staat wel een mooie serie (7½ uit acht in maart en april) tegenover. Boris de Best daarentegen mag zich voor het eerst toptienspeler van Caïssa-Eenhoorn noemen. Na de twaalfde en vijftiende plaats in zijn eerste jaren bij de club is de achtste plek een bevestiging van zijn positie net achter de absolute top. Jelle de Jong evenaart zijn beste klassering ooit: net als in 2023 negende. Na twee middenmootseizoenen haalt Steven de Waart ook voor het eerst de top tien: tiende.

Van de overige spelers heeft Remco Bravenboer een spectaculaire progressie geboekt. Op de laatste februaridinsdag van 2025 maakte hij zijn debuut bij Caïssa-Eenhoorn, zijn eerste volledige competitie levert hem de twaalfde plaats op. De rentree van Hans de Vries, die ondertussen 559 partijen in de clubcompetitie heeft gespeeld, mag er zijn: vijftiende. Hij zit dicht bij de top tien, waarin hij zeven keer is geëindigd. Alex Swart verbetert zich met tien plaatsen: 26^e in 2024, zestiende nu. Tevens een evenaring van zijn puntenrecord (elf). Marc Heertjes (zeventiende) ontbreekt zelden op dinsdagavond. In zijn vierde jaar bij Caïssa-Eenhoorn staat hij al op 116 partijen; goed voor 58½ punt.

Een aantal debutanten kan terugkijken op een goed seizoen: Peter Kuin, Mustafa Guney, Maksym Tsymbal en Koen van Lankveld. Voorts lijkt het erop dat er een soort aflossing van de wacht is. Fred Avis, Bas van den Berg, Aad Laan, Ger Roos en Arend Stapel hebben samen 69 keer in de top tien gestaan, maar het zal hard werken worden om die positie nog een keer te bereiken. Maar voor een vereniging is het een goed teken dat de ‘oude garde’ langzamerhand plaats maakt voor een nieuwe generatie.

Tenslotte nog wat meer cijfers over de afgelopen competitie.
Meeste punten: David Verweij 19.
Meeste partijen gespeeld: Marc Heertjes 31.
Langste ongeslagen serie (achtereenvolgens aantal winstpartijen en aantal remises):
14: Nick Manshanden 12-2.
13: Abel Romkes 9-4.
9: Remco Bravenboer 5-4.
8: Bert Spil 7-1, David Verweij 7-1, Piet Aardenburg 6-2, Sander Koning 4-4, Marc Baank 3-5.
6: Fred Avis 5-1, David Verweij 5-1, Lex Griffioen 4-2, Steven de Waart 4-2, Bas van den Berg 3-3, Sjoerd Kelder 3-3, Roy Kerkhoven 3-3, Koen van Lankveld 3-3, Arend Stapel 3-3, Hans de Vries 3-3.
5: Gerard Groot 4-1, Marc Heertjes 4-1, Peter Poncin 4-1, Rik Slaman 4-1, Jelle de Jong 3-2, Roy Kerkhoven 3-2, Willem van der Veen 3-2, Hans de Vries 3-2, Nizar Alayoubi 2-3, Boris de Best 2-3, Mark Coenradie 2-3, Cees Groenendijk 2-3.
Meeste winstpartijen: David Verweij 18.
Langste reeks opeenvolgende winstpartijen: Nick Manshanden 6, David Verweij 6, David Verweij 5, Fred Avis 4, Marc Heertjes 4, Bert Spil 4, Hans de Vries 4.
Meeste remises: Marc Baank 11, Co Buysman 11.
Langste reeks opeenvolgende remises: Marc Baank 4, Sander Koning 4.

En het erepodium van Caïssa-Eenhoorn:
2012-2013: Ronald Ritsema  Ton Wessels	         Ton van Dijk
2013-2014: Ronald Ritsema  Bas Dudink	         Bert Spil
2014-2015: Ronald Ritsema  Nick Manshanden	 Bert Spil
2015-2016: Ronald Ritsema  Piet Aardenburg	 Holger Bonte
2016-2017: Ronald Ritsema  Nick Manshanden	 Peter Holscher
2017-2018: Roy Kerkhoven   Sjoerd Kelder	 Fred Avis
2018-2019: Gijs Leene	   Sjoerd Kelder	 Peter Holscher
2021-2022: Peter vd Brink  Nick Manshanden	 Robbert v Dijkhuizen
2022-2023: Abel Romkes	   Nick Manshanden	 David Verweij
2023-2024: Mason Brouwer   Robbert v Dijkhuizen  Abel Romkes
2024-2025: Roy Kerkhoven   Abel Romkes	         Sjoerd Kelder
2025-2026: Abel Romkes	   David Verweij	 Nick Manshanden