Het fijne aan Abel is dat we in alle competities in hetzelfde team zitten en ook bijna altijd de borden naast elkaar hebben. Inmiddels herken ik zijn partijen bijna sneller dan die van mezelf. Gisteravond moest ik daardoor ook meteen denken aan zijn partij tegen Heerhugowaard in de eerste ronde van de NHSB-beker van vorig jaar. Een wedstrijd die we met gemiddeld 300 ratingpunten meer maar ternauwernood wisten te winnen. Gelukkig leren we allemaal van onze fouten en wist mijn buurman het dit keer een stuk handiger aan te pakken. Hij begon langzaam maar zeker Peter de Roode te wurgen. Hier komen we later nog op terug.

Voor de tweede keer in twee weken mochten we voor de bond uitrukken naar de omgeving van Haarlem. Vorige week speelde HWP voor de NHSB Topklasse, nu was Santpoort de tegenstander in de KNSB-beker. Ook nog eens met een aantal dezelfde spelers. Vorige week zat ik ook al naast Peter in de auto, waarbij we het al hadden over vormproblemen en gaten in onze repertoires. Deze week werd dat gesprek nog uitvoeriger gevoerd, met Abel erbij. Een terugkerend thema bleek dat we allemaal best leuk konden schaken, maar niet bepaald testend waren naar onze tegenstanders. Een thema dat deze avond ook weer terugkwam.

Aan de andere kant van mij zat mijn andere eeuwige teamgenoot Peter. Peter zorgde vorige week nog voor een heerlijk puntje, maar kampt de laatste tijd toch met wat vormproblemen en is voornamelijk bezig om de roestigheid weg te werken. Die roest was gisteren helaas flink te merken, aangezien de opening al voor problemen zorgde. Zwart kon heel simpel gelijkspel halen, maar had daarna te veel respect voor onze man om voor meer door te gaan.

Verder in het seizoen verwacht ik grote dingen van Peter als de vorm weer terug is. Vroeger was Peter in de interne toch wel de grote, genadeloze man van wie ik altijd kansloos verloor. Ik hoop die Peter toch weer terug te zien.

Dan mijn eigen partij maar. Als jullie het verslag van vorige week hebben gelezen, weten jullie dat ik op zet 7 alweer verloren stond. Dit keer was het zet 6. Ook ik kamp de laatste tijd met wat vormproblemen en in plaats van vast te houden aan dingen die je begrijpt, ga ik dan maar weer experimenteren. Wel begreep ik ook de ernst van de stelling maar na 5 minuten Pxe6 te hebben berekend en geen duidelijke winst te hebben gevonden moest ik toch maar Pfd7 spelen als bluf. Pg8 was geen optie voor mij. Probeert u eens de complicaties van 1.Pxe6 Lb4+ uit te werken.

Sereyo, ons oude jeugdtalent, begreep heel goed wanneer het kritieke moment was en ging er eens lekker voor zitten. Na meer dan een halfuur bleken de complicaties echter toch te veel voor het menselijke brein. In ieder geval voor de twee mensen achter het bord, want zelfs tijdens de analyse kwamen we nog steeds niet tot de juiste conclusies. Enfin, hij koos uiteindelijk voor een alternatief dat achteraf toch een stuk minder bleek te zijn.

Zwart had geen zwaktes meer, kon lekker zijn stukjes ontwikkelen en dankzij het tijdsvoordeel ging ik een heerlijk avondje tegemoet. Nadat ik langzaam de druk op de damevleugel had opgevoerd, was de ernst van de zaak ook bij de witspeler binnengekomen. Hij gooide al zijn hoop op een mataanval waarvan we allebei wisten dat die nergens toe zou leiden.

1,5-0,5, met nog twee borden te gaan. En zoals ik eerder al beschreef, was Abel heerlijk aan het schaken.

Van wie we altijd wel kunnen zeggen dat hij heerlijk schaakt, is Henk-Jan Visser, die plaatsnam aan het eerste bord. Zijn stelling vertelde de eerste twee uur echter een ander verhaal. Henk-Jan vergat zijn theorie en kwam meteen in een moeilijke stelling terecht. Iedereen dacht dat wit daarna soepel op winst kon afstevenen, maar er zat toch meer onder het oppervlak.

Zwart maakte het steeds moeilijker en na een paar onhandige zetjes van de Santpoorter was het opeens weer een echte partij geworden. Zodra de tijdnoodfase eenmaal is aangebroken, weten we eigenlijk allemaal niet meer wie beter staat en wie er op winst speelt. Dat was vooral fijn, want op het tweede bord bij Abel was inmiddels ook alles vaag geworden. Nadat hij een winstvariant had gemist en zijn tijdsvoordeel had laten verdwijnen, was ook daar opeens alles mogelijk.

'Moeten we nou nog gaan vluggeren zo?' vroeg ik in pure verbijstering aan Peter.

Gelukkig wisten beide Eenhoorns op tijd aan de noodrem te trekken en werden het uiteindelijk vredige remises. 2,5-1,5, en dus mogen we nog even doorbekeren!

De volgende ronde wacht KC! Het team dat een aantal weken geleden nog de kersverse Jan Timman-schaal won. Dat wordt weer een mooie uitdaging!