Van 21-29 september mocht ik net als in 2024 met een groep schakers de oude Oezbeekse Zijderoute steden Boechara en Samarkand alsmede de hoofdstad Tashkent verkennen. En tussendoor namen we het in Boechara en Tashkent op tegen lokale schakers. En uiteraard bezochten we in Samarkand de gelijktijdig gehouden Olympiade!
Een uitgebreid verslag van de reis aan de hand van de Duitse medereiziger Axel Eger is te vinden op website van ChessBase: https://en.chessbase.com/post/eight-days-uzbekistan-axel-eger
Axel was een professioneel sportjournalist uit Erfurt en nam samen met zijn vrouw deel aan de reis. Samen met nog drie Duitsers, een jonge Italiaan en negen Nederlanders waaronder ondergetekende, tevens reisleider. Onder de Nederlanders bevonden zich nog drie clubgenoten buiten mijzelf; Peter van den Brink, Misha Dorokhin en Yuri Eijk. En ook enkele schaakvrienden eut het Zaanse.
Het bijwonen van de Olympiade was bijzonder. Wat viel er zoal op? Allereerst de bonte verzameling van schakers uit de hele wereld die, vaak in een nationaal tenue met trots hun land vertegenwoordigden. Ik lees dat er in de open sectie maar liefst 208 landen meededen, bij de vrouwen 192. Ongelooflijk. In heel veel landen zal schaken een marginale sport zijn, hier stonden de schakers in het midden van de belangstelling, het moet een ongekende ervaring zijn geweest voor de meesten van hen.
De Oezbeken hadden het goed georganiseerd in een nieuw deel van de stad bestaande uit parken, congrescentra en zelfs een nagebouwde Zijderoute stad geheten ‘Eternal City’. Tegen betaling van USD 20 mochten we de speelzaal in en het eerste half uur, vlak voor en na de aanvang van de ronde, zelfs met mobiele telefoons. Het was alleen jammer dat monitoren met de partijen a la Tata ontbraken, nu was het vooral aapjes kijken.
En er liepen heel wat legendarische aapjes rond, als speler of coach! Ivanchuk, Leko, Adams, Bareev, Cramling, Ivan Sokolov, Romanishin, Beliavsky, Adams, Hjartarson om maar enkelen te noemen. Naast natuurlijk alle huidige sterren m.u.v. Carlsen en Nakamura. Centerstage was letterlijk voor de twee Oezbeekse teams en voor hen was uiteraard de meeste (lokale) belangstelling.
Naast de speelhal was een grote congresruimte beschikbaar (gratis) waar iedereen samenkwam, de persruimte zich bevond en bedrijven als DGT en ChessBase zich presenteerden. En uiteraard de presidentskandidaten want deze Olympiade werd ook een nieuwe FIDE-President gekozen. Dat werd de Kazachstaan Timur Turov, net als zijn Duitse concurrenten Buettner en Rosenstein een multimiljonair. Vroeger las ik in New In Chess hoe gedelegeerden van armlastige Federaties dozen met schaakmaterialen ontvingen van bepaalde kandidaten, een nauwelijks omfloerste poging om stemmen te winnen. Nu was ik zelf getuige van hoe een stoet voornamelijk Afrikaanse vertegenwoordigers in de stand van Turlov flinke dozen schaakmateriaal ontvingen. ‘Ontwikkelingshulp’ was het antwoord op mijn vraag wat zich in de dozen bevond. Dat zal niet gelogen zijn. Bij FIDE-verkiezingen kijkt niemand hier vreemd van op.
In de congresruimte kwamen de schakers die reserve stonden die ronde of waren uitgespeeld. En ook journalisten, zakenlui, schaakrobots en schaakorganisatoren zoals Jeroen van den Berg van Tata. Plus, vooral in het weekend, lokale Oezbeken waaronder veel kinderen. Eén groep ontbrak vrijwel geheel, op ons 15 na; de buitenlandse toerist! We waren uitzonderingen wat het des te meer bijzonder maakte.
De meest bijzondere toerist was iemand die net als Yuri in een officieel Nederlandse fel oranje sportshirt rondliep. Het bleek een Rus te zijn die al 26 jaar groot fan is van alles Oranje en geboren was in Tashkent! Hij liet beelden zien zichzelf tussen de feestende Nederlandse supporters op het afgelopen WK voetbal.
Uiteraard ontmoetten we in Samarkand nog een vierde clubgenoot, namelijk Robin Duson, speelster van het Nederlandse Damesteam! Zie verder het verslag van Axel op ChessBase. We zijn al uitgenodigd voor een bezoek aan Erfurt en wedstrijd tegen de lokale (sterke) club!
