Het is wat onwennig, als de 23e ronde van de clubcompetitie begint. Er is iets anders en al snel blijkt dat de verlichting niet op volle sterkte staat. Gezeten recht onder een vierkanten lichtbak valt het nog wel mee, maar spelers die dat privilege niet hebben, tasten wellicht in het duister. Na een kwartier wordt het euvel verholpen. Vanuit de schemer in een hoek van de zaal klinkt, als de lampen meer volume uitstralen, een zeer verbaasd: ,,Ik heb zwart!!!’’ Arnold van der Wolff zet de FC Knudde-humor om in woorden.
Welkom op de clubavond van Caïssa-Eenhoorn. De speelzaal is redelijk gevuld, echter minder dan gedacht. Schrijver dezes keek enkele uren voor aanvang op de website naar het programma dat 24 partijen aangaf. Eenmaal aan het bord gezeten blijkt dat er door ‘superman’ Rinus van de Krol zeventien borden op de tafels zijn geplaatst. Het had er zelfs eentje minder kunnen zijn. Paul Brouwer maakt zijn rentree. Zijn laatste partij dateert van 23 maart 2004, in de bondswedstrijd Caïssa 4 – Attaqueer 2. Hij houdt Lukas Boots op remise en zijn opponent van toen zit nu op nog geen tien meter afstand. Paul treft aan de raamkant Peter Kuin, terwijl Lukas actief is in het bekerduel Caïssa-Eenhoorn – Aartswoud en aan de andere zijde tegen Rik Slaman speelt.
Jehat Karatas debuteert in de clubcompetitie. Na proefdraaien op de derde rapidavond neemt hij het in zijn eerste klassieke partij op tegen Remco Bravenboer. Jehat woont in de enkele maanden geleden in gebruik genomen vluchtelingenopvang aan de Johannes Poststraat en blijkt op de donderdagavondse schaakmeetings met Nizar Alayoubi, Co Buysman en Ger Roos de beste schaker van de bewoners te zijn.
Ik zit naast Jehat en kan daardoor zijn partij prima volgen. Al verdient mijn eigen strijd tegen Marc Heertjes wel optimale aandacht. De witspeler is een sterke opponent; David Verweij is de enige die in de clubcompetitie vaker dan Marc heeft gewonnen. Aan de voorbereiding ligt het niet. Uit het boek ‘Sveshnikov vs the Anti-Sicilians’, bestemd voor zwartspelers, heb ik enkele partijen met 1. e4 c5 2. Pf3 d5 bestudeerd. Die opening verschijnt ook op het bord en levert in het middenspel een tevreden gevoel over de stelling op. Als ik in de wandelgangen met Peter van Waert over ... d5 praat, gaat de ervaren Westfries meteen terug in de tijd. ,,Die zet heb je tegen mij ook gespeeld.’’
Met zijn geheugen is niets mis. Het gaat om de partij uit de vierde ronde van het Westfries kampioenschap 2010, op 1 maart bij Degoschalm in Westwoud gespeeld. Een enerverende strijd van 75 zetten krijgt rond het middernachtelijk uur de ontknoping en ook die kan Peter zich herinneren. ,,Eigenlijk had ik niet mogen winnen.’’
Remco en Jehat maken er ook een spektakelstuk van. De afgelopen weken heeft de jonge Hoornse schaakliefhebber op de donderdagavonden vaak met wit gespeeld en zit nu, achter de zwarte stukken, onwennig tegenover Remco. Hij treft het niet, want zijn opponent is in vorm. In de negentiende ronde van de vorige clubcompetitie maakte Remco zijn debuut dat met een score van vijf winstpartijen en zes nederlagen goed uitpakte. Dit seizoen en vooral dit jaar gaat het prima. Met overwinningen op Peter Kuin, Maksym Tsymbal, Bert Spil en Hans de Vries en remises tegen Mustafa Guney en Sander Koning is een ongeslagen reeks van zes partijen opgebouwd. Daar komt er in deze 23e ronde weer eentje bij en bezorgt hem de negende plaats op de ranglijst; Remco’s hoogste klassering ooit.