De Waagtoren, oorspronkelijk een gebouw waar goederen werden gewogen om er een prijs aan te hangen en belastingen te bepalen. Nu het seizoen zijn einde nadert, waren het onze zondes die in de Waagtoren werden gewogen. Met nog twee wedstrijden te gaan staan we laatste en hebben we een mirakel nodig om ons te handhaven.
De Waagtoren is een langdurige rivaal van ons en in de afgelopen twee seizoenen waren de nummers 1 en 2 in de topklasse dan ook Caissa-Eenhoorn en de Waagtoren. Om de dag des oordeels te doorstaan, waren alle Eenhoorns dan ook op hun beste gedrag. Dubieuze openingen werden thuisgelaten, geen opzichtig mat-in-één-trucs of andere ongein. Overal werd gewoon een keurige partij gespeeld.
De kopmannen van beide ploegen berustten dan ook vrij snel in remise. Daan Zult had een vervelende druk uit de opening maar de Ruiter van Waagtoren wist prima het prima te verdedigen. Remise was een terecht resultaat. Op bord 2, waar vooraf werd gezegd dat we van Martijn de Wit kanonnenvoer hadden gemaakt, speelde hij een prima partij tegen Frank Agter. Af en toe een positionele misstap, maar niet genoeg om de weegschaal te laten doorslaan.
Op bord 3 speelde Bas een keurige opening en probeerde daarna gebruik te maken van een aparte opstelling van zijn tegenstander. Nadat hij zich verrekende in een goede tot gewonnen stelling, was het toch even de handrem aantrekken en een half punt meenemen naar het CE-kamp.
Op bord 4 moest ik als teamleider zelf het goede voorbeeld geven. Ik zou graag zeggen dat ik een briljante partij speelde, maar het was eigenlijk vrij slap. Gelukkig beoordeelde mijn tegenstander de dameruil verkeerd en kon ik alsnog het punt binnenhalen.
Op bord 5 was Abel met wit bezig zijn tegenstander in slaap te wiegen. Op het eerste gezicht leek er niets aan de hand, maar wie Abel kent weet dat er een venijnig plan onder schuilt. Vijf zetten later stond hij dan ook een kwaliteit voor en had hij goede winstkansen. Helaas hebben wij als team blijkbaar nog schulden openstaan bij godin Caissa, en dat moest Abel ook voelen. Een trucje gemist en het werd meteen remise.
Op bord 6 zat onze brave Martijn Monteban. Die had geen schulden openstaan bij Caissa en kreeg vanuit de opening een pion in de schoot geworpen, waarna hij vrij kalm won.
Roy daarentegen kreeg een statische stelling op het bord en vroeg mij of hij remise mocht aanbieden. Elk bordpunt kan tellen in de degradatiestrijd, dus hij moest doorspelen. De bokshandschoenen werden aangetrokken en het vredige avondje tot dan toe werd verstoord. Pionnen werden hier en daar geofferd, de koningsstelling ging open en chaos volgde. Caissa, die aan de achterkant van zijn notatieboekje leek mee te kijken, lachte hem toe en het punt kwam naar ons toe.
Op bord 8 werd de enige echte zonde van de avond begaan. We hadden oud-Waagtorenspeler Arlette meegenomen. Na een teamoverleg over Thais eten en pizza bij haar thuis waren we goed voorbereid, wat ook te zien was op de eerste zeven borden. Arlette, spelend tegen haar oude clubgenoot, ging er eens goed voor zitten maar kwam al snel in tijdnood. Hoe vaak je ook in tijdnood komt, wennen doet het nooit, en helaas werd een gewonnen stelling niet omgezet in een punt.
Laten we hopen dat Caissa ons in de laatste ronde ook genadig zal zijn, wanneer we thuis spelen tegen concurrent Zandvoort.
