Er zijn zo van die clubavonden, waarop veel gebeurt. Bijvoorbeeld in de partij David Verweij – Arnold van der Wolff. De zwartspeler sleurt schrijver dezes bijna van zijn plaats bij de bar vandaan, want hij moet de stelling zien. Het enthousiasme werkt aanstekelijk en even later is inderdaad iets bijzonders te zien. Na dertig zetten staat alles nog op het bord. ,,Ik eis een clubrecord’’, roept Arnold, denkend dat ik alle ruim tienduizend partijen in mijn archief in mijn hoofd heb. ,,Dit is nog nooit gebeurd.’’

David Verweij - Arnold van der Wolff, de stelling na 30. ... Pce7. Er is nog niets geslagen. Een clubrecord?







