|
Schaakvereniging Caïssa-Eenhoorn |
Stap voor stap – of beter geschreven: zet voor zet – keren we terug naar het gewone clubleven. Op de tweede dinsdagavond in De Kreek worden de 45-minutenpartijen in vlot tempo gespeeld en rond kwart voor tien is de oude clubsfeer merkbaar bij de bar. Zo’n twintig man hebben nog een kwartier de tijd om over koetjes en kalfjes te praten. Het is er, zij het kort, ouderwets druk.
Colin Laan (links) en Mark Coenradie spelen de Frankenstein-Dracula-variant van het Weens.
De afgebroken competitie 2019-2020 heeft toch nog een staartje gekregen. Deze maand worden er beslissingswedstrijden gespeeld om gaten in de verschillende klassen op te vullen.
Schaken is een bezigheid met tegenstellingen. Een vredelievend oorlogsspel dat wordt beoefend door zwartwit denkers. Tegenstellingen zijn ook merkbaar op de eerste clubavond in zes maanden. We gaan dinsdag naar De Kreek om elkaar te ontmoeten, maar moeten halverwege de avond weer weg. We willen bij elkaar zijn, maar moeten afstand houden. Waar we in een normaal seizoen zijn gestopt, beginnen we nu.
Voor het eerst in een half jaar wordt er weer geschaakt in de speelzaal van Caïssa-Eenhoorn.
Het blijft leuk om op te schrijven. We hebben in de NHSB-competitie een club gekend, waarvan alle leden een Strafblad hadden. En ploegen van Caïssa en HSV De Eenhoorn hebben er samen tien keer tegen gespeeld. Het resultaat voor de Hoornse achttallen: tweemaal gewonnen, één gelijkspel, zeven nederlagen (34-46).
Aan het einde van het eerste oorlogsjaar (mei 1940-mei 1941) wordt er in Westfriesland gewoon geschaakt. De competitie van de Westfriesche Schaakbond ligt stil, maar niet die van de Rooms-Katholieke Westfriesche Schaakbond. En er zijn meer activiteiten.
Schaken in de oorlog. In april 1941 verslaat ODI uit Zwaag het Hoogkarspelse Schaaklust twee keer en wordt kampioen van de Rooms-Katholieke Westfriesche Schaakbond.
Het is even wennen. Als de postbode langskomt, valt er geen Schaakmagazine op de deurmat. Jarenlang is het vaste prik geweest om het blad van de schaakbond ’s morgens te lezen na het ontbijt. Koffie met koek bij de hand, onderuitgezakt op de bank.
Op 28 oktober 1989 heeft de Noordhollandse Schaakbond de organisatie in handen van het 33e Huttontoernooi. Die is uitbesteed aan Excelsior dat De Jansheeren in Heemskerk als speelzaal voor het jeugdevenement gebruikt. Opeens moeten 240 spelers zo snel mogelijk naar buiten: er is een bommelding binnengekomen. De eerst gearriveerde politieman hoort verdacht getik. NHSB-jeugdbegeleider Gilles Provoost: ,,Dat zijn de schaakklokken.’’
Daags na de verkiezing is het al te lezen in het Noordhollands Dagblad. ,,Alle gekozen lijsttrekkers worden donderdag al in het gebouw van de Tweede Kamer verwacht voor de eerste zet in het grote schaakspel richting een nieuw kabinet.’’
De schaakcarrière van de vorige week overleden Rolf de Brouwer is verbonden aan drie verenigingen: Purmerend, De Eenhoorn en Caïssa. Frappant is dat hij bij alledrie zijn steentje heeft bijgedragen aan kampioenschappen.
Tijdens de kwart eeuw waarin Frank Tieken lid was van onze vereniging, spraken we elkaar niet alleen op de club of tijdens toernooien, maar ook door de telefoon. Toen het draaischijfapparaat was ingeruild voor een druktoetstoestel en de nummermelder zijn intrede deed, noemde ik een keer niet mijn naam en begon het gesprek met ‘c4’. Waarop Frank vaak met ‘Pf6’ antwoordde en we eerst vijf minuten aan het blindschaken waren. Dat hebben we vele jaren volgehouden om lachend, en nadat een van de twee de kluts was kwijtgeraakt, verder te gaan met het eigenlijke onderwerp van gesprek.
Joseph Blackburne (rechts) als blindschaker in actie. Hij heeft een kleine 2500 partijen gespeeld zonder het bord te zien.